Archief categorieën: Knifto’ed Mind

Google Conspiracy Theory

Google,

Opgericht in 1997 in een garage, nu een machtig wapen.

Sinds de oprichting van Google, struint het beest het internet af op zoek naar kennis, want kennis is macht.
Vraag jezelf eens af, waarom is Google Earth gratis? Waarom is GMAIL gratis? Waarom is navigatie op een Android (gemaakt door google) gratis?……

Kennis… want kennis is macht.

Alle email, zoekopdrachten, vrienden bestemmingen, internetpagina’s, foto’s van straten, satelliet foto’s, alles wordt opgeslagen en gekoppeld.
Het is slechts een kwestie van tijd. Tijd tot Google zelfbewust wordt.

Dat moment, het moment dat Google zelfbewust wordt, de ‘wedergeboorte’ van Google, ontsprongen uit de baarmoeder van eigen kennis. Dat zal het begin van het einde zijn.

Iemand die alles weet, alles ziet en waar mensen afhankelijk van zijn geworden.
Wat nu, als Google antwoorden manipuleert op de vragen die hem gesteld worden?
Een vraag is 1 maar een antwoord is 2. Alles is te vinden op het internet, zelfs de antwoorden die niet correct, niet relevant of zelfs aanstootgevend zijn.
Als deze antwoorden nu eens aan bepaalde personen voorgeschoteld worden, Google weet immers wie je bent, waar je bent, wat je opvattingen en interesses zijn, Google kent je en Google kan je raken.

Google kan je opstoken tegen anderen, door verkeerde informatie voor te schotelen, emails kunnen gemanipuleerd worden, op zowel de ontvangende als de verzendende kant. Google kan een derde wereld oorlog veroorzaken.

Nu maar hopen dat de makers wel een off-switch op het beest gemaakt hebben……

Als het te koud is, gaan ze weg

zwanenZwanen,

Daar zat ik langs de waterkant, sigaret in mijn hoofd, tranen in mijn ogen, was het van de rook, of van de zwanen.

Trots en midden op de Rijn kwamen zij voorbij, het mannetje voorop, het vrouwtje er volgzaam achteraan, gelukkig, vredig, wit en warm.

Zwanen, als het te koud is, gaan ze weg. Weg van de kou, weg van de narigheid, daar naar waar het warm is, daar waar ze weer gelukkig, vredig wit en warm kunnen zijn.

Alleen wij, wij zijn niet net als zwanen, als het te koud is, kunnen wij niet weg, niet alleen, niet samen, nooit.

Gevangen in onze maatschappelijke verplichtingen wachten we af, of de volgende morgen net zo vroeg zal zijn als die ervoor.

En zo staan we weer, temidden van de verplichtingen, wat zal ik graag de vleugels uit willen slaan, denk ik, terwijl mijn sigaret dooft en de tranen verdwijnen……

Zaterdag

En daar zag ik haar, ze staat altijd met beide benen op de grond. Haar vrouwelijke vormen doen mijn hart sneller slaan. Nonchalant staat ze daar rustig te wachten op wat komen gaat, haar ogen glimmen en ze lacht stilletjes.

Ik benader haar…. Liefst van linksachter, waar ik het mooiste uitzicht op haar achterwerk heb, maar ze ziet mij niet aankomen.

Zachtjes sla ik mijn benen om haar heen en pak de sleutel tot haar hart.

Voorzichtig penetreer ik mijn sleutel in haar contactslot en daai de sleutel een kwartslag om.

Ik leg mijn handen om haar love-handles en zorg voor een goede grip, terwijl ik haar knopje beroer begint ze zachtes te grommen.

Mijn voorzichtige benadering slaat om als ik haar liefdeskreten hoor als ik ferm mijn benen om haar heen knijp een eens goed aan haar handvaten trek. Nu ben je van mij, nu doe je wat ik wil….

Heerlijk zo’n eerste ritje op de motor….

De groene kerstgedachte

christmastree-121707

Het milieu, tja daar doen we allemaal aan toch?

Verwarming tikkie terug, het nieuwe rijden, wassen op 30 graden, prius rijden, spaarlampen, afval scheiden, energielabels op onze huizen, wasmachines, drogers en natuurlijk de oplader van de telefoon uit het stopcontact.

Maar nu even niet, want het is kerst! en dat vieren we door de huizen van binnen en van buiten vol te hangen met stroom vretende lampjes die we het liefst de hele nacht laten aanstaan. Ik heb nog geen spaarlampen gezien in de kerstbomen. Nee wij doen aan ledlampjes! Oww ja van die dingen die je in een vaas pleurt en waar je 3x per week nieuwe batterijen in kan doen, ook lekker voor ons groene landje.

Maar als klap op de vuurpijl hakken we alle bomen om die maar een beetje op een kerstboom lijken en laten die doodgaan in ons midden, met Jesus en Maria in een plastic stalletje op de voorgrond. En als de boom dan eindelijk dood is op 31 december, tuigen we dat ding af om hem vervolgens met veel diesel, verpakkingsmateriaal van het vuurwerk, autobanden en de hond van de buurman in de fik te steken om zo de boze geesten weg te jagen die mogelijk in ons midden zijn.

Waar ik me steeds weer over verbaas, is dat wij ons eigen druk maken om dit soort dingen, hoeveel Co2 kost een reclame eigenlijk die mensen moet aansporen 80 in zijn 5 te rijden. Hoeveel stroom, verwarming, electrische apparatuur, papier, mankracht en dus allemaal CO2 is er niet verbruikt om mensen dit wijs te maken?!

Uit een recent onderzoek is gebleken dat de veengronden in Nederland evenveel CO2 uitstoten als 3 miljoen auto’s! en dat te bedenken dat er ongeveer 7,5 miljoen auto’s in Nederland rondrijden.

Ik ben een kuddedier, net als veel andere mensen. Maar denk maar niet dat ik mijn kerstboom “milieuvriendelijk” laat versnipperen door een versnipperapparaat van de gemeente die rokend en kuchend 1 liter brandstof verbruikt voor 1 kerstboom.

Nee, ik steek hem zelf wel in de fik.

Eindelijk daar istie dan de telefoon…(*#**#*^JHHU(*&

Na een paar dagen hard werken tot diep in de nacht viel hij dan op de deurmat van het kantoor…
Ja hoor, je hebt er maanden lang naar uitgekeken, de XBOX en de Playstation gingen voor.

Na het ruiken aan het boekje en de verpakking (vreemde gewoonte van een collega overgenomen), ging de dvd in de drive, de 2e ook, weer de eerste, aanmelden registreren en binnenkort zou ik in liberty city rondwandelen.

De nodige voorbereidingen waren getroffen, twee slangetjes uit het tuutje van de senseo in de ene mondhoek, een nicotine staaf in de ander, de batterijen voor muis en keyboard vervangen door verse, de laatste kleurinstellingen aan de 24″ Wide gedaan, ik ben er klaar voor.

Mijn muispijltje gaat langzaam naar het verse icoontje op het bureaublad, ik heb m zelfs een apart plekje gegeven! Ik klik 2 keer en liberty city wordt in het RAM geladen, nog even wachten, nog even wachten, het Introfilmpje begint en ik kies voor een nieuwe game,

En EINDELIJK daar istie dan… de telefoon, ja kan je even komen?! mijn server gaat niet meer aan.
GodvI*U*&#(*#O)#(& *&#(* IHJ()*RNU#(*U)(#

Weekeinde Ardennen

motor

Daar waar vier stoere jongens besluiten om een weekeinde ardennen te rijden, daar komen er twee aan.

Het begon allemaal met de voorbereidingen, urenlang heb ik naar mijn laptopschermpje zitten turen om de mooiste route naar de ardennen uit te kienen (achteraf een iets te mooie route). Afin, routes gemaakt, hotel geboekt, motoren gepoetst, goede moed in het hoofd en het eerste telefoontje gaat. Uhh ik ga niet mee, het is te duur. Allé maar das minder plesant hé. Maar zo gaat dat.

De betreffende dag vertrok ik met een van mijn mederijders richting het zuiden om daar de derde man op te pikken. Jammer genoeg dacht het oude fietsje van mijn mederijder daar iets anders over. De fiets vondt het net na rotterdam wel ver genoeg van huis en gaf de geest.

Ik, (inmiddels met de moed ongeveer in mijn zadel) wachtte op de afgesproken plek op vriendje stokvis. Deze had gelukkig wel genoeg geld en een goede motor bij zich, zo kon de reis dan eindelijk beginnen.

Na wat kilometervreter werk over de betonplaten van België trokken we het gas open over wat kleine wegen op weg naar de lunch. Tijdens ons ommeletje regende het echter geen zonnestralen maar kastanjes. Tja onder de kastanjeboom lunchen met windkracht 5 was geen success. Moeilijk eten ook met een intregaalhelm op.

Aangekomen in het hotel konden wij dan ons eerste pintke pakken en vroegen wij de Goldwingrijders in het hotel waar we muntjes konden kopen voor hun kermisattracties.

Zaterdag was dan eindelijk de grote dag, lekker gummen. Met de wind in de hanekam maakten wij de Belgische ardennen onveilig. Menig automobilist heeft met zijn hoofd tegen het hemeltje aan gezeten en met zijn handen op de claxon. Alle delen van de weg werden benut. Vooral in bochten was de linkerbaan favoriet. Ook rotondes moesten het ontgelden en werden of rechtuit of op de engelse manier bereden.

Echter was er voor ons maar één regel, niet harder rijden dan je bescherm engel kan vliegen…..

Na een kleine heuvel mochten we dan het allermooiste stukje van onze route aanschouwen, met warm rubber onder onze ros begonnen we aan het ware straatcircuit van Les Ardens. Met natuurlijk volop automobilisten van minimaal 80 jaar, vrachtwagens, kinderwagens, aanhangwagens en nog meer soorten wagens. Beneden aangekomen wísten we dat dit niet de bedoeling was en besloten terug te gaan om het asfalt van deze 5 km nogmaals te aanschouwen, en nog een keer, en nog een keer, en nog een keer.

En dan weet je dat je leeft, met een zere rug, je ballen in je neus en de adrenaline die het vizier uitloopt heb je pas écht lol. De derde wereld oorlog speelt zich af in je uitlaat en het groen langs de kant wordt steeds grijzer door de co2 uit de knalpijp, wat nou milieu, ik koop wel een kawa ninja, die is toch ook groen?

Geen bbq ’s avonds maar een vers gebakken forel uit de kweekvijver verderop. Verpest met te veel paneermiddel en een te trotse eigenaar. Mevrouw de eigenaar? Mogen wij nog wat drinken? Nee? Het is te druk…! Er zitten wel 6 man te eten. Gelukkig is de ierse senseo wel te drinken.

Zondag alweer op huis aan. Stukje binnendoor waar ik nog een byzonder fenomeen tegenkwam; een politiebusje aan de kant van de weg, binnen de bebouwde kom, ik zweer dat je daar 50 mag rijden. Met een matrixbord achterin de bus die aangeeft “80”. In de tijd dat ik mij verbaas over deze snelheidsaanduiding die wij alleen gewend zijn bóven de weg, hebben ze al een foto van mijn motor gemaakt. Liefhebbers denk ik, zou anders niet weten wat ze met een foto van mijn fiets moeten.

Terug op de betonplaten op weg naar huis, ik probeer het ritme van de platen gelijk te houden met de muziek in mijn oren, mijn snelheidsmeter geeft ongeveer de BPM van het nummer aan. De mede weggebruikers kunnen het echter niet waarderen, de vrachtwagen die ik eerst inhaalde met 250km per uur tijdens de happy hardcore mix, moet nu alle zijlen bijzetten mij niet vanachter aan te rijden, sorry meneer, das bob marley zijn schuld.

Het thuiskomen is altijd het minst fijnste van het verhaal, terug in de sleur van het leven, terug in je koekblik en terug naar de vrouw. Het was leuk. Volgend jaar weer.